دیدم نصیب من از این عشق زمینی ، دلبستگی ، وابستگی ، عادت و اسارت است . دیدم با گذشت زمان ترس و واهمه و نیاز در من رشد می کند و سرانجام کار ، بی شک مرا فنا و نابود می کند . دیگر این عشق زمینی چیز شیرینی نبود . عاملی بود برای اسارت ، برای رنج و آزار من و اویی که به گمانم دوستش داشتم ایمان داشتم برای صعود آفریده شده ام نه برای سقوط . پس قطعا جایی مسیر را اشتباه رفته بودم ، اما این بدان معنا نبود که راهی برای بازگشت نیست . و درست در همان لحظه جایی که اگر در آن متوقف میشدم به معنای واقعی کلمه فنا میشدم ، در من انقلابی رخ داد . با تمام وجود تصمیم گرفتم راه درست را بیابم و به لطف خدا راه را یافتم . من به معنای واقعی درک کردم : محبت و عشق پاک موهبتی بس عظیم است که نه به غرور آلوده است و نه در آن اندیشه تملک و انتفاع راه برده است . محبت واقعی ، خالص و بی دریغ و بی چشمداشت است . تمنا و طلب بهترین خیر ، برای کسی است که مهرت را نثارش می کنی . تجربه بی وصفی است و یک گام بزرگ به سوی کمال و تعالی . عشق الهی یعنی رهایی ، یعنی رها کردن و رها شدن و از آزادی و شادی و آرامش دیگری لذت بردن و مشعوف شدن . عشق واقعی بی وصف و بی مانند است . آرزوی شادترین و ژرف ترین آرامش ممکن در بالاترین حد تصور برای آن که دوستش داری ، هر چند در ظاهر برایت توام با ژرف ترین غم های دنیا شود . جایی که آرامش و شادی و سعادت و پیشرفت و خیر و صلاح کسی برایت مطرح است و به دیده محبت به او می نگری ، عمیق ترین غم های دنیا رنگ می بازد و با اوج شادی و شوریدگی جا عوض می کند . مهم این است که چقدر رهایی ؟ چقدر می توانی ببخشی ؟ و چقدر از شادی دیگری به وجد می آیی ، وقتی شادی دیگری آن چه نباشد که تو بخواهی ، چه بسا آن باشد که در حالت عادی تو را تا اوج دلتنگی پیش ببرید . مهر و محبت ، دعای بی دریغی است که هیچ شرایطی از آن که دوستش داری مضایقه اش نمی کنی . همان محبتی که هیچ سدی را یارای ایستادن در برابرش نیست . و بی واسطه و بی درنگ از فراسوی فرسنگ ها فاصله از طریق امواج قدرتمند کائنات به آن که دوستش داری می رسد و تنها همین یک شادی و شوریدگی برای کل غم هایی که داری بس است . و این همان حسی است که حافظ در وصفش می گوید : اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم ...............اوست حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم و من از صمیم قلب شکر گزار خدای مهربانم هستم . همو که مجالی آفرید تا بی چشمداشت به آیین عشق الهی مشرف شوم .
|
|
|
|
